How to deliver bad news

KUMIRIRING ang telepono nang madaling araw….

“Hello, Master Carlos? Si Arnaldo po ito, ‘yung
katiwala niyo sa bahay-bakasyunan niyo.”

“O, Arnaldo, ikaw pala. Ano’t napatawag ka? May
problema ba?

“Um, napatawag lang po ako para abisuhan kayo na
namatay ang alaga niyong parrot.”

‘Yung parrot kong si Pikoy, patay? ‘Yung nanalo sa
bird show?

“Opo, Master Carlos, ‘yun na nga po.”

“Putris … sayang! Ang laki pa naman ng nagastos ko
sa ibong ‘yon.
Hay, buhay! Teka, ano nga ba ang ikinamatay niya?”

“E, kumain po kasi ng bulok na karne….”

“Bulok na karne? At sino namang salbaheng tao ang
nagpakain sa kanya ng bulok na karne?”

“W-Wala po. Nanginain po siya ng karne ng isang patay
na kabayo.”

“Patay na kabayo? Anong patay na kabayo, Arnaldo?”

“E, ‘yun pung mga thoroughbred horses niyo, Sir.
Namatay po kasi lahat sila sa pagod, kahihila ng
kariton ng tubig.”

“Nasisiraan ka na ba ng bait? Anong kariton ng
tubbbiiiiggggg? ”

“‘Yun pong pinampatay namin ng sunog.”

“Diyos ko po! Anong sunog naman ‘yang pinagsasasabi
mo?”

“‘Yun pong halos tumupok sa bahay niyo…. Tumumba po
‘yung isang nakasinding kandila, tapos nagliyab ‘yung
kurtina at mabilis na kumalat ang apoy….”

“Ano? Puuut*#*@?!@ …. E, may kuryente naman diyan sa
bahay-bakasyunan, a.
Para saan ‘yung kandila?”

“Para sa burol po.”

“Ano? Kaninong burol?

“Sa nanay n’yo po, Sir. Bigla kasi siya dumating dito
nu’ng isang gabi, walang kaabi-abiso. Lampas
hatinggabi na. Akala ko po magnanakaw. Binaril ko.”